HÊVÎ

Min hevaltiya te di bêhempabûna dilê xwe de nas kir; bîranînên me min xurt dikin. Nota ku te duh şand gihîşt min, heval.

Niha ez li ser te û hestên ku te ji min re şandine di rojnivîska xwe de dinivîsim. Ez dizanim ku ev rojnivîs dê rojekê bibe dîrok. Ez pir dixwazim te bibînim, ji te xweşhaliya te bipirsim. Lê tu jî dizanî; em her ku diçin, em ji pêşkeftina hev berpirsiyar in. Ruhê me, dilê me her gav yek in. Gelek bîranînên min hene ku ez bi te re parve bikim. Ez bawer dikim ku rojekê gava em hev bibînin, em ê bîranînên xwe ji hev re bibêjin; tu yê ji min re behsa bîranînên xwe yên Botanê bikî. Tu niha pir bi heyecan î, ne wisa? Ger ez li şûna te bûma, ez ê jî bi heyecan bibûma. Ez ê jî werim çiyayên Botanê, ez ê silavan li bedewiyên Botanê bikim. Ji ber vê yekê, hevalê min ê delal, ez ê tu carî hêviyê winda nekim. Mirov bê hêvî nikarin bijîn; ji ber vê yekê, wekî ku Rêberê me got: "Hêvî ji serketinê biqîmettir e." Xweşhal im ku tu diçî çiyayên Botanê. Xwezî ez jî niha di nav koman de bi te re bûma. Xwezî em bi hev re li lûtkeya Çiyayê Cûdî biqîriyana, "Em hatine, em hatine axa Kurdistanê. Em hatine welatê xwe!" PKK partiya azadiyê ye ku rastî û nirxên herî bilind lê hene. Ez bawer dikim ku em ê rojekê dîsa hev bibînin. Perwerdehiya min hema bêje qediya ye. Ez ê niha ber bi Botanê ve bizivirim. Şoreşgerekî milîtan divê di jiyanê de bireve; her çend bêhna wî teng be jî, divê ew nesekine û divê berdewam bike. Gava ku em di jiyana xwe ya şoreşgerî de vê yekê bi dest dixin, em dibin milîtanên Rêber APO.

Min sala xwe ya yekem di PKKê de bi vekirina rûpelên defterek nû dest pê kir da ku jiyanek nû nas bikim. Ez li kêleka fermandarên me yên mezin fêr bûm ku xwe nas bikim. Wan bi gelek awayan bi hevaltî û parvekirina xwe ji me re  bûn mînak. Wan gelek hewl da; ne tenê di min de, lê di hemî avahiyên xwe de rastiyê nişanî me bidin. Perspektîfa wan a li ser jiyanê; çavdêriyên wan ên nazik û berfireh, moralê wan, hêzê dide me. Di her çavê wan de hêviyek bi qasî dilekî heye. Ew beşdarî xwe-naskirina min bûn. Her ku min xwe nas kir, min dest pê kir ku wate bidimê. Jiyana me jiyaneke tijî bextewariyê ye. Ez bi îradeya xwe ya azad hatim van çiyayên azad û ez ê li hember her dijwarîyê bilind bisekinim. Û ez amade me ku erkên demê bi cih bînim. Ez ê her tim hewl bidim ku bibim hevalê hevalekî; ji ber ku ew nirx e ku hevalekî dike heval. Em şerê xwe dikin; em li dijî kesên ku Kurdîtiyê, eslê xwe înkar dikin, derdikevin. Şerê me şerê dil e. Gelê Kurd di dilê PKKê de cihekî mezin digire. Çirûskên şoreşê di çavên min de zindî dibin. Ev çirûsk çirûskên hêrsa min a li hember dijmin in; ew mezin dibin û dê di nav dijmin de bibin kiryarek tolhildanê. Hêza herî bingehîn a vê kiryarê dê hevaltî be. Hevaltî tiştek e ku nayê pênasekirin; mirov tenê dikare bi ceribandina wê pênase bike. Ji ber ku hevalê te her tim li kêleka te ye. Ew tu carî te bi tenê nahêlin; ji ber vê yekê PKK cihê hevaltiya rastîn e. Di kêliya herî xweşik a jiyanê de, di destpêka evînê de, di nîvê şer de, di nava bêdawîtiyê de, hevalê te li kêleka te ye. Li Çiyayên Zagrosê, li binê Govendê, di rojhilatê rojê de, di geşiya heyvê de, di stranên ku ji bo azadiyê têne gotin, di navenda dilên me de, di hêstirên ku li ser erdê têne rijandin de, di lêgerîna rastiyê de, hevalê te her tim li kêleka te ye. Ez ê nirxên azadiyê û prensîbên hevaltiyê yên di PKKê de, yên li ser bingeha wekheviyê, her tim biparêzim û wan bikim prensîbên rêberiya xwe. Ez ê dilê xwe bi çiyayan re bikim yek û bi wan re bibim yek. Jîngeha PKKê veguherînek şoreşgerî ye; ew gavek e ku jin xwe û nirxên ku ew ji bo wan şer dikin biparêzin. Ez jî dixwazim bi avêtina her gav bi vê hişmendiyê gavan bibim milîtanek hêjayî Rêbertiyê. Divê ez bibim milîtanek jêhatî û tola hevalên xwe yên şehîd û gelê xwe hilînim. Divê ez hevaltiya rastîn pêk bînim û xeyalên hevalên xwe biparêzim; hevalên me yên şehîd ev jiyan emanetî me kirin. Ji ber vê yekê, divê em qet qebûl nekin ku dijmin bi hêsanî û azad bikeve axa Kurdistanê.

DI PKKÊ DE TÊGIHÎŞTINA ERKÊ

Erkên şoreşgerî pîroz in; têgihîştina me ya erkê divê fireh be. Ez çûm her peywirek ku guncav hat dîtin,  min got, "Divê ez heta dawiyê li kêleka mîsyona şoreşgerî bimînim."

Û ez dixwazim çîrokek ji mîsyonek ku ez tê de bûm parve bikim: Ez nû tevlî bûbûm û min karakterê pergalê bi tevahî ji holê ranekiribû. Min nû dest bi naskirina rêxistinê kiribû. Hevalên min her gav diçûn bar hilgirin û ez li xala kontrolê mam. Ev nêzîkî hefteyekê dewam kir. Rojekê, rêveberiya me hat da ku plana roja din ji me re ragihîne. Gotin ku ez ê li xala kontrolê bimînim. Min tavilê îtîraz kir û got, "Na, ez ê bar hilgirim." Hevalên min tavilê mudaxele kirin: "Hûn bi awayekî teng lê dinêrin," wan got, "Mayîna li xala kontrolê jî peywirek e ku ji hêla rêxistinê ve ji we re hatiye dayîn." Dîsa, bi dengek bawer, min got, "Hûn min dixapînin, mayîna li xala kontrolê ne peywirek e." Paşê, hevala min Ruken bi min re axivî û hin pirsgirêkên di derbarê mîsyonê de destnîşan kir ku divê ez bi tundî li ser bisekinim. Wê demê min fêm kir ku di PKKê de karên mezin û biçûk tune ne; kar kar e. Min fêm kir ku divê ez li gorî daxwazên xwe nêzîkî kar nebim. Min her tim digot, " Divê em li gorî daxwazên xwe tevnegerin û nebêjin "Em çi dixwazin?"; divê em bi helwesta "Rêxistin çi dibêje?" nêzîkî wê bibin. Dema ku mirov tiştê ku rêxistin dibêje bike rastî zehmetiyan nayê, lê dema ku mirov li gorî xwe nêzîk bibe, rastî zehemtiyan tê. Rêxistina me gavên xwe di çarçoveyek fireh de diavêje, hûrguliyên nazik dinirxîne, kiryarên xwe hesab dike. Dema ku ez van tiştan fêr dibim, dema ku ez Rêbertiyê dixwînim, ez dibêjim, "Ez kêfxweş im ku ez tevlî bûm." PKK fêrî min kir ku ez çawa bijîm. Wê fêrî min kir ku ez gavan bavêjim, xwedî îradeyek bim, bibêjim, "Ez jî li vir im." Sîstemê me bi jiyanek koletiyê re fêr kiribû, lê Rêbertiya me me ji wê çala koletiyê derxist û fêrî me kir ku em bibêjin, "Ez jî li vir im." Çiya, destanên jiyana endamên PKK-ê ji me re vebêjin; ji me re vebêjin da ku em jî li çiyayên Kurdistanê destanan binivîsin.

ŞEHÎDÊN ME NÛNERÊN HEQÎQETÊ NE

Mucîzeyên herî hêja yên vê sirê şehîd in. Ew ew in ku gihîştine vê sirê. Ez hîn negihîştime vê sirê. Tenê rêyek heye ku mirov bigihîje sirrê û ew jî gihîştina afirînerê wê ye; ango Rêber Apo. Berxwedana Demê xweşik û watedar e; dem dihêle ku em gavên ber bi hevdîtinên mezin ve bavêjin. Tu berxwedanek ku di demê de cihekî watedar bibîne zû nayê jibîrkirin; ew di bîranîn û dilan de kok digire. Berxwedan ne li ser laşan e, lê li ser dilan e; ev yekîtiya dem û dil e. Berxwedan agirê dişewite ye; ew ji dil ber bi dil, ji laş ber bi laş diçe. Ji ber ku berxwedan xwedî ruhekî gerok e, ew li her derê ku zilm hebe heye. Dem bi berxwedanê xweşik û watedar e. Ez ê derbeya herî mezin li faşîzmê bidim, ku li çiyayan dema me didize û ji tiştên ku wan ji me dizîn hesab bipirsim. Dem bi qîmet e. Divê mirov bi zanîna nirxa demê bijîn. Şervanên azadiyê li çiyayan bi wate dijîn. Em bi zêdekirina wateyê pabendbûna xwe ya bi jiyanê re mezin dikin; em bi biryardarî û baweriya felsefeya Apocîtî ber bi azadiyê ve dimeşin. Em zarokên rojê ne; hevalên me yên şehîd gihîştin wê dema ku roj hêdî hêdî hilat û gihîşt lûtkeya xwe. Rûyên wan bi tîrêjên rojê ronî bûn. Ew bûn yên ku bûn kevok û bi nirxa hevaltiyê ber bi rojê ve firîn. Ew sembola rûmet, exlaq û baweriyê ne. Ew ji bo pêşerojek azad tevlî şînê bêdawî bûn. Bi çûyîna xwe re, wan sibêyên azad afirandin. Ji ber ku ew dizanibûn ku jiyanek bi rûmet û watedar li ser berxwedanê ava dibe. Wan bi riya rastiyê xwe afirandin û gihîştin Nîrvanayê. Ew ên ku bi her bayê re di nav çiyayan re derbas bûn. Mîna dilopên baranê yên ku li ser erdê dibarin, ew diherikin nav dilan, dibin hêvî.