Umut Roav

 Min jinek nas kir ku axa wê bihuşt bû, kaniyên wê kesk û geş bûn, bayê wê berxwedan bû, gelê wê xweşik bûn.

Porê wê hêrs bû, kenê wê helbest bû, salên wê biqîmet bûn. Wê salan di her serpêhatiyê de girtibû; çavên wê bêhna dîrokê didan, gotinên wê mîna helbestan, çiyayên wê şîn digirtin, barana wê xemgîn bû; dîrok şahidê herî mezin ê rastiyêye, rabirdûyek mîna helbestan dirêj dibe; stêrka şivan bi hêviyê li wê dinihêre; hechecîk bîranînên xweşik radigihînin; demsal hevala wê ya herî baş, hevala wê ne; ew mil bi mil di kevaneyan de dimeşin, ji her rengî mirovek çêdibe, şaxên nû di baranê de şîn dibin. Divê tola hezar bedewiyên ku me dîtine were girtin; rêzeçiyayên çiyayan bi golên xwe yên kesk dirêj dibin; Min jinek nas kir ku biqasî welatê min, Kurdistan, xweşik e. Dibe ku awayê çêtirîn ji bo danasîna hevala min Bêrîtan ew be ku ez wê bi wateyên herî xweşik ve girêbidim û bi jiyandina wê hîs bikim. Jiyandina wê îfadeya herî xweşik e. Her carê ew dibe mîtosek serdemê. Bê guman, di rastiya PKK'ê de, ev xwestekek hîn watedartir û mezin a jiyanê ye. Ji ber ku dîrok pê re diherike û bi gerdûnê re yek dibe. Hevala me Bêrîtan rastiyeke ku berpirsiyariya rûpelên dîrokê hildigire. Hevaltiya bi aqil re hîn bêtir wate dide van rûpelan û hetta di dema şer de jî şiklê xwe yê herî xweşik digire. Bi helwesta mîlîtanek ku rengê demê fam dike, wê rengê ku di wateya demê de wate dibîne nîşanî me da. Bi hezaran şehîd hene ku di vê rêyê de çûne, bi taybetî yek ji hevalên me û fermandarên pêşeng ku li dijî dîrokê rawestiya û bi kiryarên xwe ew pirsî, Gulnaz Karataş, bi navê Heval Bêrîtan e. Kesek ku rojê wekî mînak digire wêrek e; ew ji rojavabûnê natirsin, ne jî ji hilatinê westiyan. Di rastiya Heval Bêrîtan de xeta Apo’gerî di serî de ye û evîna wê ya jiyana wê bi hemû têkoşînên wê ve girêdide. Şert û merc çiqas dijwar bin jî, tîrêj her gav rêya wê ronî dikin û rêya rast nîşanî wê didin. Hiş û dilê wê carekê hez kiriye û dilê wê li ber çavên her kesî ji bo têkoşînek bêdawî tewiyaye. Ew rêwîtiyê dike û dizane li ku raweste, ji ber k ew dizane di dawiya rê de rêya ber bi Wî ve ye. Û dilê wê careke din evîndar dibe.

 Dibêjin di evîn û hezkirinê de zayend tune ye; her kesê ku di nav wê de bihele dibe evîndar, her kesê ku evînê hembêz bike dibe evîna rastîn, hezkirina rastîn, hevalê rojê. Dema ku mirov bi evînê ve girêdayî be, tiştê ku tê dîtin dibistana tenêtiyê ye, ango têkoşîn. Mirovê zana, gava ku dikeve ser vê rêyê, got: "Ber bi tenêtiya dijwar." Ma hûn ji bo vê yekê amade ne? Hûn dikarin vê yekê tehemûl bikin? Tenê rêya gihîştina evînê ew e ku mirov wê di dibistana tenêtiyê de fêr bibe. Heval Bêrîtan, hem di jiyanê de û hem jî di şer de, bi zehmetî xebitî, hez kir û hembêz kir, bi serkeftî ev dibistana tenêtiyê qedand û bi rojê re bû yek. Dema ku em rastiya Heval Bêrîtan dinirxînin, ma em jî bi vê pirsê re rû bi rû nabin? Hincet ne stargehên ewle ne ku em dikarin pê bawer bin. Dema ku dil û canê me her gav behsa wê dikin û li benda wê ne, dema ku em her gav wê di bîranînên herî xweşik de bi bîr tînin, çima em paşde diçin? Di rastiya Heval Bêrîtan de, divê em careke din li xwe mikur werin ku em rêhevalên rojê ne, ne yên hincetan. Em bi evîna wê zindî dibin û bi evîna wê dijîn. Di evîn de sadehiyek wekî "ew dike, ez jî dikim" tune. Ger em di kirinên xwe yên herî piçûk de jî li pey wê biçin, wê hingê em ê berê wate bidin evînê û emê bê şert û merc baweriya xwe bi rojê û fermandarên xwe bînin. Weke Bêrîtan, bêyî ku em li cihê xwe bin di nav de dem û cîh jî - emê helwest û hevaltiya xwe nîşan bidin. Pîvanên wan yek in. Ev tê vê wateyê ku mirov li gorî pîvan tevbigere û di evîna wî de bihele. Di evînê de ango di destpêka rê de tê rakirin; gavên wê ji gavên wî pêşde naçin. Heval Bêrîtan mînakek bêqusûr a vê rastiyê ye. Heval Bêrîtan, dema ku di hevaltiya xwe de ber bi rojê ve diçû, laşê wê bi tevahî hilweşand û bi wî re bû yek. Ango, evîndar hilbijartina xwe li gorî yê ku jê hez dikir kir. Wî hilbijartinên xwe wekî yên xwe dihesiband û hilbijartinên xwe li gorî wê sêwirand. Wek hevalên rojê, heta radeyekê ku em dev ji nêzîkbûnê cuda berdin, ew xwe di me de dixwaze û heta radeyekê ku ew dixwaze, ew dibe ya me. Bi taybetî dema ku em bi hevalan re ne, divê em ji bîr nekin ku em bi wî re ne. Eve jiyana mîna Bêrîtan, fedakartî û xweragirî, di her şert û mercî de bikaribe bibe pêkanîner û kesekî xwe ragirî.